De achttienjarige Blue Boy, in het werkelijke leven Li Qing genoemd, wordt van school gestuurd en door zijn vader verstoten wegens ‘onzedelijk gedrag’. Hij had een 'onderonsje' met de laboratoriumbeheerder in het lab van de school. Hij belandt in het stadspark van Taipei en wordt opgenomen in de ‘glazen gemeenschap’ , Taiwanees Bargoens voor een kring van homoprostitués.

Samen met zijn vrienden, die een vervangende familiekring vormen voor zijn weggelopen moeder en zijn overleden broertje, probeert Blue Boy een zelfstandig bestaan op te bouwen.

Het eerste dat je proeft in dit boek is de eenzaamheid: de eenzaamheid van een verstoteling in een gemeenschap van verstotelingen.

Hij probeert zijn hele leven de warmte te vinden van een gelukkig gezin, maar zorgt er tegelijkertijd voor dat hij zich niet hecht aan zijn vrijers, want dat komt dan weer te dicht bij. Van familiewarmte kan ook geen sprake zijn: zijn broertje sterft aan longontsteking vlak nadat de moeder wegloopt met een theatergezelschap.

Als hij zijn moeder na drie maanden weer vindt blijkt dat ze doodziek is van de syfilis. Deze ziekte hebben ook bijna alle jongens in het 'koninkrijk Het Park'.

Het boek is vrijuit geschreven en niet zachtzinnig met woorden. Tegelijkertijd is het een tamelijk langdradig boek. In het nawoord van vertaler Mark Leenhouts zou je het idee kunnen krijgen dat het veel weg heeft van het leven van de schrijver zelf. Maar het is geen autobiografie.