China, elfde eeuw voor Christus. De Shang-dynastie van keizer Zhou Xin ligt onder vuur. Barbaren trekken op naar de stad Yin. Koning Wu ziet in een zonsverduistering het teken dat de goden het heersende gezag niet meer ondersteunen.
Fu Chen heeft als taak de rivier te onderhouden en zorgen dat deze niet buiten de oevers treedt. Maar hij heeft nog een andere taak: alle ter dood veroordeelden die in zijn hut worden ondergebracht ondervragen en slaan in afwachting van hun executie. 
Fu Chen is niet van het dorp en daarom een buitenstaander. Dit gegeven is zeer belangrijk aangezien de boze geesten van de ter dood veroordeelden wel eens zouden kunnen komen spoken. En waar kunnen ze dat beter doen dan in de hut van een buitenstaander…

De ter dood veroordeelde Li Ting is de dochter van de landkaartenmaker Li Chung die wegens verraad aan het keizerrijk wordt opgehangen. Haar moeder is een vrouw van de barbaarse stammen. Dit maakt Li Ting tot een gevaarlijke vrouw voor keizer Zhou Xin. Li Ting immers is uit op wraak. Ze kan het niet verkroppen dat haar vader in de ogen van de machthebbers een rechteloos man was en niet in de hemle kon komen. Li Ting geloofde in een hemel voor ‘het hele zwartharige volk’. Ook zit haar dwars dat zij als vrouw als minderwaardig wordt gezien.

Voor Fu Chen is ze al snel meer dan zijn gevangene. Li Ting ontsnapt en Fu Cheng krijgt de schuld en wordt achter Li Ting aangestuurd om haar geheim te leren kennen. Langzaam raakt hij in de ban van deze vrouw. Hij wil leren wat haar bezielt. Hij leert onderweg dat er meer is dan alleen zijn paalwoning en de nederzetting. Hij leert zichzelf kennen, en ontdekt dat hij niet dom is zoals werd gezegd. Dat eigenlijk alle mensen gelijk zijn in hun ongelijkheid. Hij heeft haar lief en haat haar tegelijkertijd.

Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende gezichtspunten. Van Fu Chen die in de ban raakt van Li Ting. Van de wrede Da Xue die op zijn manier gefascineerd raakt door Li Ting, en van koning Wu die later het keizerrijk zal veroveren en de Shang-dynastie zal laten verdwijnen.
Het fijne aan het boek is, is dat er meerdere woorden onvertaald blijven. Dat geeft een heel andere sfeer aan het verhaal. Het stoort totaal niet, want je kunt uit de zin opmaken waar het over gaat.

Bovendien staan er diverse spreuken in het boek, eén ervan weeft door het hele verhaal: “Als mijn ziel tot een vloeistof zou worden gegoten, zou het dezelfde vloeistof zijn als die van ieder mens”.
Deze spreuk zegt eigenlijk alles waar het boek over gaat en waar het eigenlijk in het hele leven over gaat. Ieder mens is uiteindelijk gelijk arm, rijk, man of vrouw en eigenlijk maar een heel nietig stofje in het grote geheel.A

De auteur, Rashid Novaire, geboren in 1979 is een Amsterdammer met een Nederlands- Pools-Duitse moeder en een Marokkaanse vader. Hij debuteerde in 1999 met de verhalenbundel Reigers in Caïro. Novaire schrijft verhalen waarin oude mythes worden vervlochten met hedendaagse thema's. Voor het boek "Het lied van de rog verbleef hij 6 maanden in China.

'Het lied van de rog' is het lied dat Fu Cheng leerde van de vrouw die hem kocht als klein kind, Kafu de sneeuwvrouw. Op een gegeven moment zegt Li Ting: "Mijn strijd heet "het lied van de rog". Het is een lied over wat we willen gaan doen, op een lichte dag op een dag van vrijheid”

"Een rog aaien,
wil ik met jou, ronde vis in het water,
en als we oud en moe zijn weten we het nog,
toen aaiden wij een rog,
we weten het nog,
later".