|
|
|
|
De Zuid-Chinese Zee: Een omstreden zeegebied
In de Zuid-Chinese zee liggen een paar groepen van onbewoonde eilandjes, die vanwege hun strategische ligging al jarenlang omstreden zijn en waarop door verschillende regeringen van omliggende landen aanspraak wordt gemaakt. De eilanden zijn ten dele zo klein dat ze bij vloed niet boven water komen. Behalve militair strategisch zijn de zeegebieden rondom de eilanden belangrijk vanwege het mogelijk voorkomen van delfstoffen en vanwege visserijrechten.
De aanspraken van al deze regeringen zijn zwak. Verschillende staten houden elk een aantal van de grotere eilanden min of meer permanent bezet. Vooral China is erg actief met het ondersteunen van haar aanspraken en beschouwt zich formeel als souverein over het hele zeegebied.
De eilandjes zijn gegroepeerd in een aantal gebieden. Op het kaartje zijn de verschillende groepen aangegeven.
Paracel-eilanden
De Paracel-eilanden heten in het Chinees Xisha qundao, "Westelijke Zandeilanden". Ze zijn reeds in 1974 na een zeegevecht met Vietnam stevig in Chinese (Volksrepubliek) handen gekomen.
Pratas en Huang Yan
Ook een klein groepje eilanden ten noordoosten van de Paracellen, de Pratas-archipel (Chinees: Dongsha qundao, "Oostelijke Zandeilanden"), gelegen ongeveer halverwege Hong Kong en het Filippijnse eiland Luzon, is vast in Chinese (Taiwanese, ROC) handen.
Rondom het eilandje Huang Yan, dat volgens China deeluit maakt van de Macclesfield Bank (Chinees: Zhongsha qundao; "Centrale Zandeilanden") heeft zich in maart 2001 nog een incident voorgedaan tussen Chinese (Volksrepubliek) vissers en de Filippijnse kustwacht. Dit eilandje bevindt zich veel dichter bij de Filippijnse kust dan de (andere) eilanden van de Paracellen-groep en is hiervan gescheiden door diepe zee. Het is onduidelijk wie er momenteel de feitelijke macht uitoefent.
Spratly-eilanden
De derde groep is de archipel van de Spratly-eilanden (Chinees: Nansha dao, "Zuidelijke zandeilanden"; soms gespeld als Spratley-eilanden), in het zuiden van de Zuid-Chinese zee. De Spratly eilandengroep bestaat uit ongeveer 400 eilandjes, waarvan de meeste slechts rotspunten zijn, die meestal onder de zeespiegel verdwenen zijn. Bij vloed blijven er ongeveer 33 voor tenminste een deel droog. Ongeveer een dozijn eilanden zijn groter dan een vierkante kilometer. Het grootste eiland (Taiping dao of Itu Aba) heeft een oppervlakte van 43 hectare en kan zowaar een garnizoen bevatten van 1000 man. Op de Spratly-eilanden wordt door maar liefst 6 regeringen aanspraak gemaakt: De Volksrepubliek, Taiwan (Republic of China), Vietnam, de Filippijnen, Brunei en Maleisië.
Deze landen houden elk een aantal eilandjes bezet. China maakt aanspraak op het hele zeegebied en komt hierdoor af en toe in conflict met de andere rivalen. Sinds 1995 laait met name het conflict tussen China en de Filippijnen om 'Mischief reef', in de Filippijnen Panganiban genoemd en gelegen op ongeveer 250 km ten westen van het Filippijnse eiland Palawan, geregeld weer op. Het laatste voorval, in oktober 1998, betrof de constructie door Chinese arbeiders van mogelijk militaire versterkingen, of - hetgeen de Chinese regering beweert - schuilplaatsen voor vissers. Tot echte militaire confrontaties is het nog niet gekomen. Enigszins hoopvol is de verklaring van de Chinese regering dat zij bij de oplossing van het conflict het internationale zeerechtverdrag (UNCLOS, UN Convention on the Law of the Sea) van toepassing acht.
Een andere omstreden rotspunt, weliswaar buiten de Zuid-Chinese zee, is Senkaku (Chinees: Diaoyutai, "Visvangstterras"), gelegen ongeveer 180 km ten noord-oosten van Taiwan en 350 km ten westen van het Japanse Okinawa. In 1970 brak er een conflict uit tussen de regeringen van Taiwan en Japan over olie-exploraties. Ook de regering van de Volksrepubliek bemoeide zich ermee. Elk van de regeringen maakt aanspraak op de souvereiniteit over de rotsen. Dit diplomatieke conflict is sindsdien nog eens in 1979 en in 1990 opgelaaid. Mede omdat er blijkbaar nog geen olie gevonden is, is het er relatief rustig.
Deze rust werd eind maart 2004 verstoord, toen de Japanse kustwacht zeven Chinese 'activisten' uit de Volksrepubliek arresteerden, die het eiland wilden betreden. Gezien de stevige controle van de Chinese autoriteiten op politieke activiteiten van burgers, wordt door de westerse pers sterk betwijfeld dat het hier om een spontane actie ging, waarvan de regering in Beijing niets zou weten. Waarschijnlijk hebben we te maken gehad met een goed internationaal-rechtelijk gebruik om zo nu en dan aanspraken op omstreden territoria luid en duidelijk kenbaar te maken. De activisten zijn overigens al snel na hun actie vrijgelaten.
Het conflict om Senkaku / Diaoyutai laait ook telkens weer op bij elk ander incident rondom de Chinees-Japanse betrekkingen, zoals de irritatie aan Chinese zijde over de Japanse weigering berouw te tonen over de wreedheden begaan tegen de Chinese bevolking tijdens WO II.
Meest recent is de flinke diplomatieke rel die ontstond na de arrestatie van een Chinese vissersbootkapitein door Japan in september 2010. Een inmiddels economisch sterk, dus assertief China zette Japan flink onder druk de kapitein vrij te laten, wat uiteindelijk ook is gebeurd. (zie BBC)
Tip! Op de website van de KU Leuven staan diverse links naar informatie over het omstreden zeegebied en de eilanden.
Laatst gewijzigd op:
25-9-2010
|
|
| Kijk ook eens op: |
Beijing.startpagina.nl
Shanghai.startpagina.nl
|
| advertenties cultuur |
|
Tip! Wilt u CHINEES LEREN? Ikleerchinees.nl / Geledraak.nl biedt doorlopend diverse cursussen aan, gegeven door professionele, ervaren docenten. Locatie: Haarlem-Zuid/Heemstede. Goed bereikbaar met trein.
Lees hier meer...
|
| Het weer in Beijing |
|
|
|
reageren