Portretten en mini-biografiën van politici en publieke persoonlijkheden uit de Volksrepubliek

Zhou Enlai (1898-1976)     
Liu Shaoqui (1898-1969) 
Deng Xiaoping (1904-1997)   
Lin Biao (1907-1971)     
Jiang Qing (1914-1991) 
Hu Yaobang (1925-1989)     
Zhang Chunqiao (1917-2005)  
Wang Hongwen (-1992) 
Zhao Ziyang (1919-2005) 
Hua Guofeng (1920)  
Jiang Zemin (1926)  
Li Peng (1928)    
Zhu Rongji (1928)  
Yao Wenyuan (1931-2005)  
Hu Jintao (1942)   
Wen Jiabao (1942)  

(elders op Geledraak.nl een portret van Mao Zedong)

Portret:

Persoonlijke gegevens:

Zhou Enlai (1898-1976) Zhou werd geboren in de provincie Jiangsu. In de jaren twintig studeerde hij een aantal jaren in Frankrijk, waar hij lid werd van de socialistische jeugdbeweging. Vanaf 1923 speelde hij een prominente rol inde CCP. Hij begon als politiek commissaris aan de Whampoa militaire academie, die onder leiding stond van Chiang Kai-shek. In 1937 werd hij afgevaardigd door Mao om met Chiang te onderhandelen (Xi'an-incident).Vanaf 1949 was hij ononderbroken aan de top van de regeringsleiding, meestal als premier. Tijdens de Culturele Revolutie wist hij de ergste radicalen in toom te houden. Zijn gematigde opvattingen en diplomatieke bekwaamheden hebben na de Culturele Revolutie in hoge mate bijgedragen aan de stijgende machtspositie van economische pragmatici, zoals Deng Xiaoping en aan de toenadering tot het westen.

Liu Shaoqui (1898-1969) Liu was een prominent lid van de communistische partij (CCP) in de jaren twintig en zijn hele leven een pragmaticus. Hij organiseerde onder andere illegale vakbondsactiviteiten. In 1959, na het debacle van de "Grote Sprong Voorwaarts" en het terugtreden van Mao, werd hij president van de Volksrepubliek. Hij volgde een pragmatische en gematigde politiek. Hierdoor kwam hij in conflict  met Mao. Dit conflict mondde uit in de Culturele Revolutie, waarvan hij een van de eerste prominente slachtoffers werd.

Deng Xiaoping (1904-1997) Geboren in de provincie Sichuan. In de twintiger jaren studeerde hij in Frankrijk, waar hij o.a. Zhou Enlai leerde kennen. In 1924 werd hij lid van de CCP. Hij maakte evenals Mao deel uit van de 'Jangxi-sovjet', van waaruit hij deelnam aan de Lange Mars. In 1949 stond hij aan het hoofd van de militaire eenheid, die Chongqing de voormalige tijdelijke hoofdstad van de nationalisten tijdens de oorlog met Japan en een van de laatste nationalistische bolwerken, veroverde. Hij werd er burgermeester. In 1952 werd hij de rechterhand van Zhou Enlai. In 1956 werd hij secretaris generaal van de CCP. Hij was een bondgenoot van de gematigde pragmaticus Liu Shaoqui en werd in diens val meegesleurd. Na de Culturele Revolutie keerde hij onder bescherming van Zhou Enlai weer op belangrijke posities terug. In 1976 raakte weer in ongenade. Na Mao's dood en de uitschakeling van 'de bende van vier' kreeg hij de machtigste posities in het militaire apparaat en regering in handen. Ruim 10 jaar voerde hij een politiek van economische hervorming en leberalisering, die als het begin wordt beschouwd van China's grote economische expansie aan het einde van de twintigste eeuw. Ook op hoge leeftijd bleef hij aan de touwtjes trekken.

Lin Biao (1907-1971) Lin werd al in 1927 lid van de communistische partij. Hij deed mee aan de Lange Mars. Als succesvol militaire comandant tijdens de burgeroorlog lukte het hem eerst Mantsjoerije voor de communisten te winnen en vervolgens door te stoten naar benedenloop van van de Jianzi-rivier. In 1954 kreeg hij de titel 'maarschalk'. Sinds de Lushan conferencie in 1959 was hij minister van defensie en opperbevelhebber van het Volksbevrijdingsleger (PLA). Tijdens de Culturele Revolutie steunde hij (en met hem het leger) Mao onvoorwaardelijk. Hij werd gekozen tot officiële opvolger van Mao. Zijn kroonprinsengedrag wekte wantrouwen, ook bij Mao. Hij kwam om het leven in 1971 bij een crash van zijn vliegtuig. De oorzaak van deze ramp is nooit bekend gemaakt. Men gaat er vanuit dat het toestel is neergeschoten na een mislukte staatsgreep van Lin en enkele getrouwen.

Jiang Qing (1914-1991) Van oorsprong was Jiang een actrice uit Shanghai met radical ideeën. Ze trok in 1937 naar de communistische basis in Yan'an. Hier leerde ze Mao Zedong kennen met wie ze trouwde. Zij was een van de meest radicale aanstichters van de Culturele Revolutie, die was opgezet om Mao weer in het zadel te helpen. Toen Mao voor zijn dood in 1976 lichamelijk en geestelijk steeds zwakker werd probeerde ze met een aantal getrouwen de radicale revolutionairen de macht te veroveren. Deze groep stond bekend als 'de bende van vier', waarvan Jiang Qing de leiding had. Deng Xiaoping en zijn getrouwen wisten dit te verhinderen en de bende te arresteren. Zij werd na een proces ter dood veroordeeld. Deze veroordeling werd echter niet uitgevoerd en ze stierf in gevangenschap.

Hu Yaobang (1915-1989) Hu nam als jonge communist deel aand Lange Mars en bekleede vele functies in de partij. Na de burgeroorlog klom hij op in de CCP. Na de culturele revolutie volgde hij in bondgenootschap met Deng Xiaoping een politiek van matiging. In 1980 werd hij lid van het centrale comité en in 1982 (tot 1987) secretaris generaal van de CCP. Hij moest, o.a. onder druk van Deng Xiaoping, aftreden wegens te grote toegevendheid tegenover pro-democratie studentenbewegingen. Na zijn dood in 1989 ontstonden er rellen, die leidden tot de beruchte onderdrukking van de pro-democratie-demonstraties op het Tiananmen-plein in Beijing.

Zhang Chunqiao (1917-2005) Lid van de 'Bende van Vier'. Zhang maakte carrière als voorzitter van het revolutionaire comité van Shanghai. Na de val van de 'Bende' werd Zhang ter dood veroordeeld (evenals Jiang Qing). Dit vonnis werd echter nooit ten uitvoer gelegd.

Wang Hongwen (-1992) Lid van de 'Bende van Vier'.

Zhao Ziyang (1919-2005) Zhao werd premier in 1979 als opvolger van Hua Guofeng. Bij het studenten oproer in juni 1989 (het beruchte 'Tiananmen-plein-incident'), bleek hij voorstander van een gematigde aanpak. Na de mislukte onderhandelingen met de demonstranten werd Zhao aan de kant geschoven en onder huisarrest gezet (tot zijn overlijden in een Beijings ziekenhuis in januari 2005).

Hua Guofeng (1921-2008) Hua werd in 1976 de opvolger van Mao Zedong als machtigste man in de Volksrepubliek. Hij kreeg meteen te maken met een dreigende staatsgreep van de 'Bende van Vier', die hij echter door snel optreden wist te verijdelen. Om van voldoende steun verzekerd te zijn, schoof hij de eerder in ongenade gevallen Deng Xiaoping, naar voren. In 1981 verdween Hua van het politieke toneel, verdrongen door Deng. Hua wordt algemeen beschouwd als een 'tussen-paus' in de Chinese politiek zonder noemenswaardige blijvende politieke nalatenschap. Hij overleed in Peking, geheel in vergetelheid geraakt, in augustus 2008.

Jiang Zemin (1926) Na het neerslaan van de studentenopstand in 1989 werd Jiang Zemin, één van de voorstanders van de harde lijn, gekozen als Secretaris-Generaal van het Centrale Comité en staatshoofd van de Volksrepubliek. Als zodanig werd hij de feitelijke opvolger van Deng en de machtigste man in China. Gedurende de tijd dat Jiang aan de macht was heeft hij het prestige van het staatsapparaat hersteld, ten koste van de democratiseringen, die aan het eind van de jaren tachtig waren ingezet. In 2002 werd Hu Jintao benoemd als opvolger van Jiang Zemin als secretaris-generaal van de CCP en door het Volkscongres als president van China verkozen. Jiang Zemin werd herkozen als voorzitter van het Centrale Militaire Comité en bleef daarmee een belangrijke machtspositie bezetten. In september 2004 droeg ook deze functie over aan Hu Jintao.

Li Peng (1928) Premier van China en 'hardliner' tijdens de pro-democratiebeweging in 1989. Hij was mede verantwoordelijk voor het harde optreden van het leger tegen de demonstranten op het Tiananmen-plein. Hij werd opgevolgd als premier door Zhu Rongji. Li werd hierna voorzitter van het Volkscongres, een functie die hij vervulde tot 2002.

Zhu Rongji (1928) Premier tot 2002. Zhu, die algemeen als zeer intelligent werd beschouwd, voerde een pragmatische politiek. Hij werd opgevolgd door de Wen Jiabao.

Yao Wenyuan (1931-2005) Een van de leden van de 'Bende van Vier', die na de dood van Mao Zedong korte tijd de macht uitoefenden in de Volksrepubliek. Yao's ster steeg tot grote hoogte tijdens de Culturele Revolutie, waar hij vooral uitblonk als politiek propagandist. Na de val van de 'Bende van Vier' werd hij in 1976 tot 20 jaar gevangenisstraf veroordeeld. Na zijn vrijlating in 1996 ging hij in Shanghai wonen.

Hu Jintao (1942) In 2002 werd de toen 60-jarige Hu Jintao benoemd als opvolger van Jiang Zemin tot secretaris-generaal van de CCP en door het Volkscongres als president van China verkozen. In september 2004 nam hij bovendien de belangrijke post van voorzitter van het militaire comité van Jiang Zemin over. Momenteel is Hu de machtigste politicus van China.

Wen Jiabao (1942) Wen volgde in 2002 Zhu Rongji op als premier.